Vendzina, Wendzin ( 1936 - 1945 Windeck )
Nazwa pochodzi od słowa wędzić, wypalać las. Jej nazwa pojawia się p o raz pierwszy w pierwszej połowie XVII w. Należy do tzw. nazw kulturowych, będących śladem konkretnej działalności człowieka. W tym wypadku chodzi o wypalanie lasu pod nowe pola: "wypalać " to również "wędzić". Centrum szenasto- i siedemnastowiecznej Wędziny stanowił drewniany dwór w miejscu dzisiejszego murowanego pałacu, oraz zabudowania folwarczne. Jest najbardziej na północ położoną miejscowością gminy Ciasna. Porozrzucane na rozległym obszarze luźne grupy zabudowań i pojedyncze gospodarstwa tworzą właściwie dwie wsie oraz kilka przysiółków. Pierwsza z nich to właśnie Wędzina, druga zaś to Kowie. To właśnie to drugie przez długie lata było większe, jednak nie koniecznie starsze. Co prawda nazwa Wędzina pojawia się już w dokumentach w 1679 r. to Kowie dopiero w 1704 r. Nie są to jednak na pewno daty założenia wsi. Do Kowia należały wtedy przysiółki Zasłupie ( Marce ),Biadac oraz Kierocie. Do Wędziny - Sierlęt ( obecnie w granicach Ponoszowa )oraz późniejszy folwark Kwast. Od późnego średniowiecza do przełomu XVII i XVIII w. Wędzina była siedzibą dominium należącego m. in. do hrabiny Anny Jarockiej von Gaschin oraz baronów Rouzitz de Helm. Ostatni właściciel Bernard von Studnitz pozostawił po sobie okazały pałac z parkiem, zrujnowane mauzoleum i kilkadziesiąt okazałych dębów. W XVIII i XIX w. pracowały tu dwa młyny, dwa zakłady hutnicze i cegielnia. Po dawnej hucie szkła pozostał tylko przysiółek Szklarnia. Na Kowiu niedaleko siebie znajdują się dwa budynki szkolne z lat trzydziestych XX wieku. Są to murowany niemiecki oraz drewniany polski budynek szkoły mniejszościowej. W roku 1819 Wędzina ma 453 mieszkańców, zaś w 1861 już 941 - najwięcej spośród wsi parafii sierakowskiej. Ok. 1766 roku blisko dzisiejszej szosy z Sierakowa do Wędziny powstał zakład produkcji szkła i jednocześnie nowa osada pod obecną nazwą Szklarnia. Huty szkła powstawały w miejscach gdzie nie tyle ilość ale i jakość surowca stanowiła przyczynę krótkiego zazwyczaj żywota takich zakładów. Produkowane w nich zielone szkło nie było zbyt wysoko cenione lecz było tanie i od nazwy miejsc w których je produkowane nazywano je " zielonym", gdyż pochodziło z takich właśnie położonych w lasach, niedużych hut jak ta w Wędzinie. W latach trzydziestych XX w. we wsi istniały dwie szkoły niemieckie oraz jedna polska, dwie restauracje, sklep oraz masarnia. Postawiono tu także nowe tzw. "cole" czyli mieszkania dla urzędników celnych.