Schierakuow, Schierakow, Schierokau ( 1936 - 1945 Breitenmarkt )
Nazwa ta należy do grupy nazw biorących swój początek od imienia ich posiadacza. Pochodzi od słowiańskiego imienia Sierak ( starosłowiańskie Seru - kolor popiołu ) i oznacza posiadłość Sieraka. Pierwsza wzmianka o Sierakowie przypada na połowę XV w. Analiza samej nazwy pozwala przypuszczać, że osada a raczej tylko może jej folwark, sięga swymi początkami trochę dalej w przeszłość. Nie jest wykluczone, że powstała ona przy bliżej nie znanej drodze handlowej z Wrocławia przez m. in. Olesno, Lubecko, Lubliniec do Krakowa. Sieraków jest najstarszą parafią w naszej okolicy. Początkowo należał do parafii oleskiej, potem z do Lubecka i to co najmniej od 1447 r.. Ten pierwotny Sieraków ograniczał się wtedy zapewne do niewielkiego obszaru w granicach zabudowań pałacowo - dworskich przy ulicach Parkowej i Dworskiej. To tu stał drewniany dwór, obok którego w kierunku zachodnim powstawała wieś. O położeniu kościoła, plebani, niektórych domów i gruntów dotrwały do dziś fragmentaryczne informacje z końca XVII w. W ciągu stu trzydziestu lat, licząc od roku 1720, ludność Sierakowa powiększyła się czterokrotnie, osiągając w połowie XIX stulecia liczbę 550. Gdy w okolicy ludność żyła nie tylko z ziemi, to w Sierakowie mniejsze były szanse na odmianę własnego losu niż na przykład w Ponoszowie, Wędzinie czy Molnej. Tam można było pracować również przy wydobywaniu i przetapianiu rudy żelaza. Jedyna kuźnica o jakiej wspominają źródła z roku 1688, a potem na jej temat nie napotykamy już żadnych informacji, istniała prawdopodobnie przy stawie na niewielkim strumyku za kościołem Św. Piotra i Pawła. Oprócz młyna miał Sieraków jeszcze wytwórnie potażu ( węglan sodu ), gorzelnię i piec - wapiennik stojący w okolicach dawnych warsztatów kółka rolniczego. Był tam wówczas folwark Patoka, który otrzymał potem nazwę Luzienhof. Istniała tam też karczma. W Sierakowie jeszcze częściej niż karczmarze zmieniali się właściciele wsi. Wyjątkiem jest pochodzący prawdopodobnie z Irlandii ród Chambers de Culitis do którego przez ponad sto lat należała większość sierakowskich gruntów. Listę właścicieli Sierakowa otwiera jakieś sześćset lat temu domniemany Sierak, zamyka ją Arthur Preussler. O roku 1922 dzierżawi on dominium ponoszowsko - zborowskie, a później jego właścicielem staje się Reemstma. Od roku 1935 w salach sierakowskiego pałacu istniał obóz pracy dla 40 dziewcząt, które pomagały osadnikom z Westfalii i Dolnego Śląska w Sierakowie, Molnej i na Nowym Dworze. Założony prawdopodobnie jeszcze w XVIII w. park został w ciągu ostatniego półwiecza obcięty o pas wzdłuż ulicy Szkolnej. Od 1874 r. Sieraków był siedzibą okręgu, do którego włączono jeszcze Wędzinę i dwory w obydwu wsiach. W tym też czasie biegnącą dotąd na południe od Sierakowa drogę powiatową Olesno - Lubliniec poprowadzono przez środek wsi. Dziesięć lat później wybudowano tutaj linię kolejową, potem uruchomiono pocztę, doprowadzono telegraf i telefon. Lekarz na stałe pojawił się dopiero po pierwszej wojnie. W okresie międzywojennym Sieraków posiadał liczne sklepy, masarnie, karczmy oraz stację benzynową.